Het mooie van een week lang trainen is dat je merkt dat je vooruit gaat. Vooral als je nog een beetje jong bent (20), merk je dat je elke dag beter gaat rijden. Je gaat bijna geloven dat we echt sterk aan het worden zijn. We hebben deze week al zeker 80 wielrenners ingehaald. We zijn nog 0 keer ingehaald. Ons goede gevoel bleef maar groeien totdat….

Vandaag kwamen wij bij onze favoriete bron (voor het vullen van de bidons) aan in Benimassot. Toevallig stond daar een wielrenner. Het was niet zomaar een wielerenner, hij was namelijk prof geweest. Weliswaar in de B ploeg van Motorola, maar dit was niet zomaar een ploeg. Een ploeg die in de jaren 90 renners zoals Lance Armstrong (7 maal Tour de France kampioen), Fabio Carsatelli (Olympisch kampioen en later verongelukt in de Tour) en nog een aantal goede renners kende. Hennie Kuiper was toendertijd ook zijn ploegleider. Na een aantal indrukwekkende verhalen over het aantal wattage bergop, gemiddeldes en ervaringen op de fiets sprong het verhaal over op een, voor profwielrenners, gevoelig onderwerp: doping !

Hij vertelde dat zelfs bij de amateurs niemand xb4schoonxb4 was. Iedereen gebruikt wel. Dus je gebruikte zelf ook wel eens, constateerde ik. Oei, dit ging iets te ver. Hij zei:xb4xb4ze hebben nooit wat gevondenxb4xb4. Hij sprak wel Engels, maarja ik zal het allemaal maar niet letterlijk citeren. Ik merkte gelijk wel dat ik beter niet kon vragen wat hij had gebruikt.

Toen we weg reden praatte we er nog even over na. Er was alleen een pijnlijke constatering: doe niet teveel je best, want zonder doping kom je er toch niet.

Daarom nemen wij toch morgen maar weer wijn, bier en mayonaise bij het eten. Fietsen is leuk, maar te serieus en ambitieus worden heeft geen zin.